Wągrowiec Atrakcje

Skrzyżowanie rzek

W centrum miasta podziwiać możemy ciekawe zjawisko skrzyżowania rzek Wełny i Nielby, które jest unikalnym zjawiskiem w Europie i stanowi dużą atrakcję turystyczną miasta. Ciekawostką jest, że wody obu rzek mieszają się ze sobą na skrzyżowaniu tylko w niewielkim stopniu.

Klasztor pocysterski

W latach od ok. 1392 do 1835/36 r. klasztor należał do zakonu cystersów. Pierwotny obiekt, którego budowę rozpoczęto pod koniec XIV w. został niemal całkowicie zniszczony przez pożar w 1747 r. Odbudowę ukończono prawdopodobnie po 1799 r.

Po przeprowadzeniu sekularyzacji (1835/6 r.) w zabudowaniach poklasztornych zlokalizowano, m. in. sąd powiatowy oraz więzienie, natomiast kościół przyjął funkcje parafialne. W czasie II wojny światowej w świątyni znajdował się magazyn wojskowy, który został podpalony przez wycofujące się z miasta wojska niemieckie. W wyniku pożaru zabudowania uległy zniszczeniu w nocy z 20. na 21. stycznia 1945r. Obiekt odrestaurowany został w okresie powojennym. Szczególnie cenna jest późnogotycka rzeźba z początku XVI w. przedstawiająca Maryję z Dzieciątkiem. Natomiast bogato zdobiony ołtarz soborowytron papieski oraz lektorium znajdujące się w kościele wykorzystane były podczas uroczystości milenijnych i wizyty Ojca Świętego w Gnieźnie w 1997 r. W klasztorze można także zwiedzić podziemia kościoła pocysterskiego, w których dokonywano pochówku zakonników. Wewnątrz zabudowań klasztornych znajduje się otoczony krużgankami wirydarz, a w jego centrum studnia o głębokości 6 m.

Kościół farny pw. św. Jakuba Apostoła

Budowę najstarszej w mieście świątyni rozpoczęto w XVI wieku, w miejscu gdzie wcześniej stał drewniany kościół. Obecna świątynia zbudowana jest w stylu późnogotyckim, ze szczytami wczesnorenesansowymi. Kościół jest murowany z cegły z wykorzystaniem granitowych ciosów pochodzących z rozbiórki zabudowań poklasztornych w Łeknie – kolebki cystersów w Wielkopolsce. Przy zachodniej i południowej elewacji znajdują się cylindryczne wieżyczki. Cenne wyposażenie kościoła stanowi m. in. 9 ołtarzy i nastawa dziesiątego. Najstarszy ołtarz późnorenesansowy pochodzi z XVI w. W tym samym okresie powstały również malowidła naścienne w Kaplicy Różańcowej. Przy kościele znajduje się drewniana podmurowana dzwonnica z 1847 r. W 2004 r. odrestaurowano drewnianą część obiektu i wymieniono służący kościołowi przez kilka wieków dzwon. Zdjęty dzwon ustawiono na cokole obok odrestaurowanej dzwonnicy.

Pomnik ks. Jakuba Wujka

Wągrowiec to miasto rodzinne ks. Jakuba Wujka – autora przekładu Pisma Świętego na język polski. Wykształcenie początkowe uzyskał w wągrowieckiej szkole cystersów. Na kapłana został wyświęcony w roku 1568 r. w Pułtusku i od tego czasu poświęcił się intensywnej pracy kaznodziejskiej i pisarskiej. W roku 1584 r. władze zakonu jezuitów zleciły mu dokonanie przekładu Pisma Świętego na język polski. Podstawą przekładu była łacińska wersja Biblii, tzw. Wulgata. Całość Pisma Świętego w języku polskim ukazała się dopiero dwa lata po śmierci ks. Jakuba Wujka w 1599 roku. Biblia „wujkowa” przez ponad trzy i pół stuleci pełniła rolę podstawowego polskiego przekładu katolickiego. Pomnik ks. Jakuba Wujka, wykuty z piaskowca, został odsłonięty i poświęcony 27 maja 1973 r. przez ks. Stefana Kardynała Wyszyńskiego.

Piramida Łakińskiego

Grobowiec Rotmistrza Franciszka Łakińskiego wraz z barokową kolumną. Grobowiec F. Łakińskiego powstał ok. 1845r. Ma postać piramidy, wzniesionej na rzucie kwadratu z ciosanych i gładzonych kamieni polnych. Franciszek Łakiński (1767-1845) rotmistrz wojsk napoleońskich w latach 1804-1814. Został odznaczony Orderem Virtuti Militari i francuskiej Legii Honorowej za udział w walkach narodowo-wyzwoleńczych.

Tańcząca fontanna na Rynku

W centrum Wągrowca turyści mogą również podziwiać pięknie zrewitalizowany w 2009 roku Rynek, na którym swój dawny blask odzyskały kamienice. Wśród nich szczególną uwagę przykuwa wspaniała elewacja przedwojennego hotelu „Metropol”. Niepowtarzalny klimat Rynku tworzą: tańcząca w takt muzyki fontanna z efektami świetlnymi (jedyna taka atrakcja w regionie), zegar słonecznyróża wiatrów oraz kawiarenki. Pokazy „Tańczącej fontanny” odbywają się codziennie w południe i po zapadnięciu zmroku w okresie od wiosny do jesieni. W repertuarze jest w sumie 10  utworów losowo zmienianych podczas pokazów. W okresie zimowym fontannę przykrywa mieniąca się kolorami kopuła, która wraz z świątecznymi dekoracjami oraz podświetlonymi kamienicami buduje urokliwy klimat tego miejsca. Rynek jest także miejscem licznych imprez kulturalnych, wydarzeń społecznych i artystycznych.

Wieża widokowa

Odrestaurowana w 2008 roku zabytkowa wspinalnia Ochotniczej Straży Pożarnej, gdzie obecnie mieści się Izba Tradycji Pożarnictwa OSP w Wągrowcu, a na jej szczycie taras widokowy, z którego można podziwiać malowniczą panoramę miasta. Oprócz plansz dotyczących dziejów wągrowieckiej OSP, można tu zobaczyć także dawny sprzęt strażacki oraz umundurowanie bojowe i galowe. Dużą atrakcją dla zwiedzających będzie zapewne kolekcja modeli samochodów strażackich. Możliwość zwiedzania wieży dostępna jest po uprzednim umówieniu wejścia. Można tego dokonać w Muzeum Regionalnym – tel. 67 26 85 911.

Lodowa fontanna

Kilkadziesiąt metrów od Rynku na rzece Wełnie stoi ciekawa konstrukcja drewniana, która w okresie zimy zamienia się w jedyną tego rodzaju podświetloną „lodową fontannę”. Powstająca rzeźba z lodu, każdego dnia zaskakuje nowymi formami wyrzeźbionymi przez naturę.

Kościół poewangelicki

Kościół wzniesiony w latach 1835-1837, późnoklasycystyczny. W 1945 roku zbór ewangelicki przekazano Kościołowi Rzymsko–Katolickiemu w zamian za spalony przez Niemców kościół poklasztorny. We wnętrzu rzeźby i płaskorzeźby dłuta Ignacego Boruckiego, nauczyciela plastyki w miejscowych szkołach średnich. Obecnie kościół ten jest pw. św. ap. Piotra i Pawła

Jezioro Durowskie

Jezioro Durowskie – położone w centrum miasta, wzdłuż ulicy Kościuszki jest jedną z głównych atrakcji turystycznych miasta. Mieszkańcy i turyści korzystać mogą z plaży i kąpieliskawypożyczalni sprzętu wodnego oraz przystani żeglarskich. Atrakcją są także rejsy katamaranem po Jeziorze Durowskim. W okresie letnim na jeziorze odbywają się regaty żeglarskie, a w 2001r. zorganizowano Mistrzostwa Świata w Modelarstwie Żaglowym. Wzdłuż brzegu Jeziora Durowskiego rozciąga się malownicza promenada, której uroku dodają rzeźby, będące efektem prac poznańskich rzeźbiarzy. Nad promenadą, po wschodniej stronie Jeziora Durowskiego, wzdłuż ulicy Kościuszki rozciąga się natomiast teren miejskiego parku oraz zespół okazałych budynków z pocz. XX w.

Bunkier z czasów II wojny światowej

Bunkier z czasów II wojny światowej jest umocnieniem obronnym typu A z 1939 roku, znajdujące się przy moście nad rzeką Strugą Gołaniecką (ul. Rogozińska), przygotowane przez żołnierzy 37 Łęczyckiego Pułku Piechoty z 26 Dywizji Piechoty w ramach Armii „Poznań”.

Lapidarium żydowskie

Lapidarium utworzone zostało w lipcu 2001 roku, w Wągrowcu zorganizowany został międzynarodowy obóz młodzieżowy, podczas którego młodzież z partnerskich miast Wągrowca: Adendorfu – Niemcy; Schönwalde – Niemcy, Gyula – Węgry, podjęła trud ratowania materialnych dowodów upamiętniających istnienie narodu żydowskiego w Wągrowcu. Grupa 49 młodych ludzi wydobyła zatopione na dnie rzeki Strugi Gołanieckiej żydowskie macewy (kamienie nagrobne), upamiętniające wągrowieckich Żydów. Wydobyte kamienie nagrobne ustawiono na zboczu byłego cmentarza żydowskiego, gdzie obecnie znajduje się Lapidarium.

Rezerwat Dębina

Położony jest 4 km na zachód od Wągrowca. Dominują w nim liczne, ponad 270-letnie dęby. Wśród nich podziwiać  można dąb „Korfanty” o obwodzie 406 cm., który  jest jednym z najbardziej okazałych dębów w Polsce.

Kościół w Tarnowie Pałuckim

Około 6 km na północny – wschód od Wągrowca leży malowniczo położona wieś – Tarnowo Pałuckie. Można tam zwiedzić, najstarszy na ziemiach polskich drewniany kościół. Kościółek powstał najprawdopodobniej w ostatniej ćwierci XIV w.

Kamień św. Wojciecha

Kamień św. Wojciecha – jeden z największych w Europie głazów narzutowych we wsi Budziejewko (12 km od Wągrowca).

Grobowiec Keglów

Rodzina Kegel pochodziła z terenów Pomorza Szwedzkiego. Po przybyciu na ziemie polskie szybko uległa polonizacji. W XVIII wieku do najzacniejszych mieszkańców Wągrowca należał Konstanty Kegel, który kilkakrotnie sprawował godność burmistrza tego miasta. Był doskonale wykształcony, a własne umiejętności umożliwiły mu zdobycie znacznego majątku. W kolejnym pokoleniu Józef Kegel, dzięki korzystnemu małżeństwu, wszedł w posiadanie majątku w podwągrowieckim Durowie. W tej miejscowości zbudował dworek – rodzinną siedzibę. W pobliżu dworku Kegli zbudowano wkrótce grobowiec, w którym dokonywano pochówku członków rodziny. Miejsce jest nieco tajemnicze, położone w głębi lasu… W przeszłości do grobowca podążało się ścieżką od strony dworu, a obok zarośniętego dzisiaj szuwarami stawu znajdował się niewielki mostek. Obecnie dawny zagajnik zamienił się w rozległy las. Na osadzonym na doryckich kolumnach architrawie odczytujemy parafrazę z wiersza A. Asnyka: „Ale nie depczcie przeszłości ołtarzy, choć sami macie doskonalsze wznieść”. Do dziś na żeliwnych tablicach umieszczonych na cokole okazałego grobowca, możemy odczytać imiona dawnych właścicieli Durowa.

(opr. na podstawie tekstu M. Moeglicha)